Torfs: greep naar de almacht?

Torfs laat zich nu wel heel beschamend kennen, waar hij stelt:
 "dat hij tegen het opheffen van de verjaring is, in misbruikzaken. Volgens hem tast je daarmee de rechtszekerheid aan en die is meer waard dan rechtvaardigheid."

Dit is je reinste bull shit. Hij is kerkjurist, en is kennelijk getroffen door een beroepsdeformatie. Waar de Kerk liefde zou moeten prediken, zweert deze man bij de letter van de wet. Niet de mens in zijn lijden staat voor hem centraal, nee het lege, gevoelloze principe. En dat voor een man die er voortdurend op uit is zichzelf boven het principe te verheffen met zijn zucht naar publiciteit en aandacht. Foei Torfs. Ga eens een kursus filosofie doen, en leer dan van Whittgenstein dat Aristoteles allang dood is.

Zo geeft Torfs aan de gezagsdrager die zich strict aan de letter van wet houdt, absolute macht, ja almacht, precies de houding van een kerk die zich met die almacht identificeert en daarmee aan zichzelf kapot aan het gaan is. Impliciet aan zijn stellingname is dat de kerk gelegitimeerd wordt om naar eigen willekeur te handelen, zonder rekening te houden met de belangen van het individu. Immers zij, lees: de kerkjuristen, vormen de instantie die de gerechtigheid verwoordt en in regels vastlegt. Dat deze man zoiets durft te beweren waar de bijbel doortrokken is van een geest van rechtvaardigheid. Hij zou eens moeten leren inzien dat rechtvaardigheid aan gerechtigheid vooraf dient te gaan: doe eerst het juiste mijnheer Torfs en streef daarmee naar het Goede. Het juiste, dat is de genade die in liefde de mens toekomt. Het goede is wat de kruisvaarder in zijn hoogmoedige liefdeloosheid probeert op te leggen en af te dwingen. Christus versus de farizeeën.

de mythe jobs en growth

Gisterenavond zaten ze weer bijeen, de topmensen van de Europese Unie. De een na de ander was bij de aankomst besprongen door cameramannen, en ze zeiden het gedecideerd elkaar na: “twee dingen, "growth and jobs", dat hebben we nodig, daar draait alles om, dat is dé manier, de enige manier, om uit de crisis te komen”. Praten ze elkaar na of zo? Maar lieve mensen dat zeggen jullie al zo lang, in koor. Ik geloof daar niet meer in, niet zozeer omdat ik jullie niet geloof, ach jullie kletsen ook maar wat, maar omdat het niet waar is. Het is een zichzelf napratende mythe. Er komt geen nieuwe economische groei, althans niet hier en dus komen er ook geen jobs. Jullie zijn wel het schoolvoorbeeld van iemand met oogkleppen op. Zo lang al met dezelfde nonsens voor de dag te komen. Mensen worden ontslagen, en hoe langer hoe meer, en al heel veel mensen van net boven de 45 jaar. Jobs? Er zijn geen Jobs meer zelfs niet voor deze mensen die toch nog maar net 45 zijn. Zelfs niet voor deze ervaren krachten die in de bloei van hun leven zijn. Er zijn ook geen jobs voor de jonge mensen, die maar al te graag willen werken, en al gauw tevreden zijn, zolang er maar enig perspectief is. Wat een akelig toekomstbeeld hebben die: wachten en hopen dat de volgende sollicitatie wel succes zal opleveren. We zullen een heel andere arbeidsethiek moeten ontwikkelen, waarin het a) geen schande is werkeloos te zijn, en b) het normaal is dat werkelozen een uitkering krijgen. Ja inderdaad betaald uiteindelijk door de mensen die het geluk hebben wel werk te hebben. Werken zal in de toekomst meer en meer moeten worden gezien als een voorrecht en niet als iets waar je moe van wordt. We moeten af van de ministeriele frasologie dat we er met langer doorwerken uitkomen. Wat werken, hoe werken, waar werken?  Het is maar hoe je het bekijkt, maar mensen stiekem in de bijstand manoevreren op een hongerdieet is niet rechtvaardig, en ook geen oplossing.