een kruis van 348.000 euro voor Anthuenis

"Ik zit mee in de storm, ik draag mijn kruis", zegt Filip Anthuenis in een interview met journaliste Tine Peeters in "De Morgen". De kop van het artikel luidt: "Heb ik hiervoor gestemd? Ik zou het niet weten. Pas als je het artikel leest, en de context je duidelijk wordt, begrijp je wat deze man daarmee eigenlijk zegt, en wordt duidelijk wat een ongelofelijke principeloze hypocrisie deze man ten toon spreidt. Aan de ene kant maakt deze volksvertegenwoordiger aanspraak op een uittredingsvergoeding van maar liefst 348.000 euro met de redenering dat hij daar recht op heeft, maar aan de andere kant vertelt hij doodgemoedereerd dat hij de laatste jaren, eigenlijk sinds de jaren 90 niets meer in het parlement heeft gedaan, maar wel zijn presentiegeld heeft opgestreken. Mijnheer noemt zich zelf een "backbencher", iemand die achter de schermen zijn werk doet. Nou, ik krijg de indruk dat hij ook op de achtergrond jarenlang geen fluit uitgevoerd heeft, en wellicht als Burgemeester zijn gulden sporen verdiend heeft. Dan waagt hij het te zeggen dat juist dit de reden is voor hem om zijn mandaat in te leveren, maar wel onder het opstrijken van een vorstelijke uittredingsvergoeding. Hij probeert de indruk te wekken dat hij daarmee goudeerlijk is, terwijl hij schaamteloos in feite profiteert van een uittredingsregeling die niet van deze tijd is, en toch zeker voor hem niet kan gelden omdat hij nog een baan heeft als burgemeester. Hij geeft toe dat het bedrag hoog is, maar dat hij voor die regeling destijds niet gestemd heeft, suggererend dat hem dus geen blaam treft. Even later  moet hij toegeven dat hij wel voor die regeling gestemd moet hebben, want die is destijds  met algemene stemmen aangenomen. Dat veroorzaakt nogal wat commotie, reden voor hem om te zeggen dat hij bereid is om dit kruis te dragen. Dit kruis? Ja het kruis van zijn eigen misbruik, en het gezichtsverlies dat hij en zijn partij de Open VLD nu lijdt als een stelletje gladde profiteurs. Deze partij is al vaker nogal controversieel opgekomen voor het toekennen van exorbitante salarissen, o.a. aan Bellens van Belgacom, alsook bonussen en uitkeringen en tegemoetkomingen voor de parlementariers. Daarmee op opzichtige wijze de graaicultuur bevestigend die de politiek er op na houdt. Overigens laten Bart Tommelein en Gwendoline Rutten de beslissing aan hem over. Over principes gesproken.

Foei!

arme Patrick

Zo te zien aan zijn gelaatsuitdrukking, heeft Patrick DeWael zelf ook nogal last van de onzin die hij zo driftig en verhit de laatste tijd heeft uitgekraamd over de N-VA en het Vlaams Belang. Zo schichtig kijkt hij.Wat heet? Het lijkt wel of hij bang is van zichzelf, want het is wel duidelijk dat ondanks zijn pogen, hij zo geen zieltjes zal winnen. Wat een zielig krampachtig gedoe van wat eens de OpenVLD was. Was? Ja, was! Een schim van zichzelf. Inderdaad, blijf er maar eens koel bij, als je net als Patriek ziet dat je strategie faalt en dat je opmerkingen als een boemerang bij je terug komen. Een partij kan zich immers niet profileren door kritiek te hebben op anderen. Maar ach een doodskist wordt ook niet van Cederhout gemaakt, te licht immers.

kies of onkies

Ik kan best begrijpen dat iemand als CD&V-volksvertegenwoordiger Eric Van Rompuy met het naderen van de Gemeenteraadsverkiezingen zenuwachtig begint te worden. Hij verwoordt het in de laatste Knack-editie (4/3/2012). Het is logisch dat je dan als lid van een comateuze partij als de CDenV probeert deze adem in te blazen en te reanimeren en deze vervolgens in een zo gunstig mogelijke startpositie probeert te manoeuvreren desnoods met wat extra kritiek op de NV-A, de grote concurrent. Als je dan aan de ene kant lid bent van een partij die van binnenuit triomfantelijk wordt afgebroken door ene Torfs die de partij ziet als een dooie pop, waar ooit een vlinder uit moet komen, en aan de andere kant een tegenstander van formaat hebt in de persoon van BdW (zo'n afkorting hanteer ik alleen voor de echt groten), dan kan ik best wel begrijpen dat je net als Eric van R een zorgelijke blik laat zien. Rik Torfs is werkelijk een vervelende mug, die je het liefst kapot zou slaan, als je niet zo bang was voor de bloedvlek op je blazoen. In dezelfde Knack-editie staan bijna naast elkaar het artikel van een serieuze en zeer bezorgde Van Rompuy én het opzichtige kaftje van een ongetwijfeld vermakelijk maar o zo venijnig boekje van twee senatoren, een mannetje Torfs en een vrouwtje Temmerman, beide een politiek onbenul en tegelijk te begaafd, die doodleuk en kinderlijk als kop hanteren: "Wij volgen Karel de Gucht". Ze zitten daar alsof ze net broertje en zusje gespeeld hebben, innig naast elkaar met zo'n gemaakt onschuldig lachje.Voor de slechte verstaander: de Gucht behoort tot de OpenVLD , wat me altijd aan TBC doet denken. Nou erger dan dit kun je het niet maken. Nou heeft de Senaat al het odum van refugié en praatklub te zijn voor onverantwoorde overjarige politici, die maar niet dood willen, en hun gebrek aan politieke scherpte maskeren met een goedmoedig ietwat afgestompt dédain richting tweede kamer, maar dit is toch wel heel erg non-conformistisch. Dat krijg je als een partij zich door de verkeerde overwegingen laat leiden. Torfs is publiciteitsgeil binnengehaald als verondersteld groot stemmentrekker, maar het enige waar hij graag aan trekt is aan het geslacht van zijn partij. Hij rukt en rukt en wat zou hij er graag eens mee klaar komen, om dan zelf op die plek te kunnen gaan zitten. Maar nee daar komt niets van in. Hij blijkt eerder prostaatlijder (ja hoor: "ij" ) dan partijleider. Wouter Beke is niet van zijin stoel te branden. Ik ben eens benieuwd bij wie Torfs binnenkort asiel gaat aanvragen, want dat hij buiten gaat, is welhaast onvermijdelijk. Maar tja, die politieke overwegingen ook altijd heh. Want "wat gaat dit ons aan stemmen kosten of toch niet?"