een kruis van 348.000 euro voor Anthuenis

"Ik zit mee in de storm, ik draag mijn kruis", zegt Filip Anthuenis in een interview met journaliste Tine Peeters in "De Morgen". De kop van het artikel luidt: "Heb ik hiervoor gestemd? Ik zou het niet weten. Pas als je het artikel leest, en de context je duidelijk wordt, begrijp je wat deze man daarmee eigenlijk zegt, en wordt duidelijk wat een ongelofelijke principeloze hypocrisie deze man ten toon spreidt. Aan de ene kant maakt deze volksvertegenwoordiger aanspraak op een uittredingsvergoeding van maar liefst 348.000 euro met de redenering dat hij daar recht op heeft, maar aan de andere kant vertelt hij doodgemoedereerd dat hij de laatste jaren, eigenlijk sinds de jaren 90 niets meer in het parlement heeft gedaan, maar wel zijn presentiegeld heeft opgestreken. Mijnheer noemt zich zelf een "backbencher", iemand die achter de schermen zijn werk doet. Nou, ik krijg de indruk dat hij ook op de achtergrond jarenlang geen fluit uitgevoerd heeft, en wellicht als Burgemeester zijn gulden sporen verdiend heeft. Dan waagt hij het te zeggen dat juist dit de reden is voor hem om zijn mandaat in te leveren, maar wel onder het opstrijken van een vorstelijke uittredingsvergoeding. Hij probeert de indruk te wekken dat hij daarmee goudeerlijk is, terwijl hij schaamteloos in feite profiteert van een uittredingsregeling die niet van deze tijd is, en toch zeker voor hem niet kan gelden omdat hij nog een baan heeft als burgemeester. Hij geeft toe dat het bedrag hoog is, maar dat hij voor die regeling destijds niet gestemd heeft, suggererend dat hem dus geen blaam treft. Even later  moet hij toegeven dat hij wel voor die regeling gestemd moet hebben, want die is destijds  met algemene stemmen aangenomen. Dat veroorzaakt nogal wat commotie, reden voor hem om te zeggen dat hij bereid is om dit kruis te dragen. Dit kruis? Ja het kruis van zijn eigen misbruik, en het gezichtsverlies dat hij en zijn partij de Open VLD nu lijdt als een stelletje gladde profiteurs. Deze partij is al vaker nogal controversieel opgekomen voor het toekennen van exorbitante salarissen, o.a. aan Bellens van Belgacom, alsook bonussen en uitkeringen en tegemoetkomingen voor de parlementariers. Daarmee op opzichtige wijze de graaicultuur bevestigend die de politiek er op na houdt. Overigens laten Bart Tommelein en Gwendoline Rutten de beslissing aan hem over. Over principes gesproken.

Foei!

de zevende dag

Kijkend naar de zevende dag van afgelopen zondag, deed het me een groot genoegen om Bart de Wever weer eens aan tafel te zien aanschuiven voor een debat tussen  de lijsttrekkers van de grote partijen: CD&V, SP-A, OpenVLD en Groen. Het was een boeiende en onthullende discussie,  vooral ook was het interessant om te zien  hoe men met von-verbale communicatie elkaar uit het zadel trachtte te wippen, of zelf in het zadel te komen. Ook Bart deed daar aan mee. Zijn gezichtsuitdrukking werd een stuk vriendelijker toen hij rechtstreeks in interactie kwam met Gwendoline Rutten, OpenVLD. Het was duidelijk dat hij Gwendoline te vriendin wenste te houden. Is het al zo duidelijk zichtbaar dat deze twee in het verborgene aftasten of zij de kern van een kabinet kunnen vormen, waarbij de SP-A eruit gekegeld wordt? Zij van de weeromstuit was zeer zelfverzekerd, ze formuleerde scherp, goed articulerend met dat strakke mondje van haar, en wist zelfs van de kruimels die op de tafel terecht kwamen als de anderen aan het woord waren nog brood te maken. Zij had haar eigen insteek gevonden: alsmaar tamboereren op samen, samen, samen, met alle aandacht voor economisch herstel en sociaal engagement, banen dus, en onderwijs, daarbij een loopje nemend met elke poging tot serieuze politieke discussie.  Praten in termen van economisch herstel en sociale voorzieningen spreekt in zijn abstracties de gewone man, en dat zijn de meesten in België, minder aan dan de concreetheid van een baan, of een uitkering.  Gwendoline glorieert in haar rol van aartsmoeder die de ruziënde knapen wel eens tot de orde zal roepen. Bart kon zijn rol als gedoger van vrouwelijke redeneertrant van Gwendoline, maar moeilijk staande houden, was mijn indruk. Het viel me op hoe hij meer en meer geïrriteerd raakte door haar heel eigen benadering, waarbij de feiten ondergeschikt werden gehouden aan de politieke stellingname: samen, samen en vooral no nonsense, niet nog eens blijven zeveren over een nieuwe staatshervorming en daarmee veel tijd en energie te verspillen, aldus Gwendoline. Zij had haar positie goed gekozen, zich waarschijnlijk wel bewust van de kracht van de eenvoud in haar benadering. Waar Bart met veel kennis van zake bleef argumenteren over de feiten van "buitentemperatuur en de temperatuurschommelingen in het klimaat", wierp zij zich handig en minder opvallend verstandig in de strijd met slogans over hoe we vooral samen moesten genieten van het weer, dat misschien dan wel niet zo zonnig was, maar na regen komt toch zonneschijn niet waar? 
Bart mag zich niet laten vangen door de redeneerzucht en het definitiegeneuk van  mannetjesmakers als Besien en Beke en Tobback. Hij moet blijven bij zijn stelling: een echte staatshervorming is nog altijd essentieel omdat alleen binnen een confederatie met verregaande autonomie de voorwaarden voor economisch herstel in Vlaanderen en Wallonië gevonden kunnen worden. Niets meer en niets minder. Ik heb deze stelling uit zijn mond niet vernomen, en daarmee verzwakt hij zijn positie. Hij wordt te voorzichtig. Bart ben je in je schulp gekropen? Hij kan er van uitgaan, dat als het hem nu niet lukt nu in de regering te komen, de N-VA als vernieuwende partij is uitgespeeld. En waarom houdt hij het premierschap zo van zich af? Ook dat is zwak. Hij steekt met kop en schouders boven andere coryfeeën uit. Daar mag hij niet aan twijfelen.. Hij laat nu in Antwerpen zien dat hij het kan. En dat hij niet zoveel ambitie heeft, daar geloof ik geen barst van. Gewoon niet over lullen, als de nood(zaak) van regeringsdeelname blijkt
De kunst van een politiek debat is, je stellingen helder te houden en niet te verzanden in een feitenbrei. Onze politici voeren teveel een debat met en tegen elkaar over getallen, en dan wordt het al gauw troebel, zelfs venijnig en vergeten ze dat ze eigenlijk tegen de kiezer moeten praten: die moet hij overtuigen, en dat lukt niet met getallen.  Ronald Reagan, Hans Wiegel en Pim Fortuin waren daar meesters in. Die waren ook niet te verslaan, omdat ze met hun insteek de kiezer op hun hand kregen, desnoods met foute argumenten of met halve waarheden of met een badinerende kwinkslag. Hebben jullie in de gaten hoe vals de N-VA benaderd wordt door iemand als Van Rompuy, die de partij op grond wederom van getallen,van bedrog beschuldigt?
Ik heb de indruk dat Bart  te lang geduldig  Gwendoline haar gang liet gaan, en niet wist hoe haar te tackelen. Natuurlijk, hij had ook zijn argumenten goed op een rijtje, maar ze werden keer op keer onderuit gehaald doordat hij alsmaar oneigenlijk gepakt werd op zijn vermeende al te sombere houding van nihilisme en op het valselijk naar voren brengen van de feiten (lees: getallen). Beke en zeker Tobback balanceerden soms op het randje van onfatsoen.
Heb je in de gaten hoe de miskleun van Bracke in de commentaren nog steeds gebruikt wordt als argument om aan te tonen dat de N-VA zijn spoor kwijt is? Siegfried heeft veel schade aangericht. Hij moet weten dat hij net als de echte Siegrfried niet onkwetsbaar is net zo min als de partij. Hij zou er goed aan doen te dimmen. In mijn ogen heeft hij het recht verspeeld zelfstandig als woordvoerder op te treden. Het wachten is op de volgende miskleun. De man is geen politicus, maar gedraagt zich nog steeds als ware hij een zelfstandig hoofdredacteur van de Knack.

alle sterkte en alle goeds,
ggrreettzz,

Kees