Etienne in zijn nakie

Vermeersch noemt eigen boerka-uitspraak "stommiteit"
"De boerka is nog erger dan de swastika", reageerde de ethicus Vermeersch op de vergelijking die Wouter Verschelden aanbracht, hoofdredacteur van De Morgen. "Een stommiteit", klinkt het nu. "Ik heb dat gezegd in het vuur van het debat, maar eigenlijk kun je die twee helemaal niet met elkaar vergelijken", aldus Vermeersch.
Vermeersch is erg gekant tegen de boerka. Hij vindt het dragen van het kledingstuk "veel choquerender dan een naakte mens". Zo was afgelopen zaterdag ook te lezen. "Het symboliseert de onderdrukking van de vrouw."

Het komt me vreemd voor dat Vermeersch zich nu zo gemakkelijk excuseert over zijn uitspraken over de Burkadracht. Nee, Vermeersch, zo eenvoudig kom je er niet van af. Juist jij, als ethicus, moet toch zoveel ervaring hebben opgedaan in interviews, dat je je niet tot dergelijke gemakkelijke en vooral ook beladen gemeenplaatsen laat verleiden. Je mag je wel realiseren dat je met dergelijke uitspraken mensen tegen je in het harnas jaagt, en de Moslim van onze cultuur vervreemt. Je hebt een scherpe afkeurende reactie van jezelf meer dan verdiend, maar kwalijk is, dat het de spanning tussen de Moslimgemeenschap en de Westerse Samenleving stevig opvoert, en dat je tot meer onbegrip misleidt.

Is het politiek gezien een stommiteit, ook inhoudelijk is de opmerking van Vermeersch laakbaar en goedkoop. Hij maakt geen onderscheid tussen hemzelf en zijn persoonlijke waarde-oordelen en emotionele reactiepatronen en een objectieve beschouwing van het fenomeen boerka vanuit ethiek en filosofie. Wat hij als ethicus zou moeten adstrueren is het belang van in gesprek te gaan met de vrouwen die in de Islam thuis zijn, om zo te achterhalen wat de wortels daarvan zijn en wat  zij er zelf van vinden en waarom. Als ethicus en filosoof zou hij zich daar op moeten richten. Maar wat doet hij? Hij loopt eigenlijk met zijn eigen “swastika” voorop, fel overtuigd van zijn eigen gelijk! Wat hem persoonlijk raakt is echter in deze discussie niet relevant. Toch laat hij zien hoezeer zijn meningsvorming bepaald is door zijn eigen onderbuikgevoelens. Het ethische gehalte daarvan is minnetjes en voor een ethicus van naam onder de maat. En, Vermeersch, wat is er eigenlijk zo shockerend aan een bloot lichaam?

Vermeersch maakt de inderdaad domme fout, als mens èn als ethicus, dat hij redeneert vanuit eigen vooroordelen. Hij redeneert vanuit zijn eigen mensbeeld en vrouwbeeld en heeft de arrogantie om dat op de ervaringswereld, gevoelens en overtuigingen van de Moslimvrouw te plakken, nota bene als man. Hij neemt de Islam-vrouw eigenlijk niet serieus. Een westers arrogante opvatting vanuit een dominante macho-cultuur die in feite zwaar op zijn retour is. Het is nog niet zo lang geleden dat wat Vermeersch nu zegt over de Boerka, gezegd werd over de hoofddoek. Wat zien we nu? De overdreven afkeurende reacties vanuit de Westerse samenleving zijn weggeëbd, en nu zie je regelmatig “autochtone” kinderen met een hoofddoekje van eigen maaksel lopen. Langzamerhand zal ook wel doordringen dat het dragen van extravagante hoofddeksels door de vrouwen van ministers en secretarissen op Prinsjesdag in Nederland niet zo bar veel verschilt van het dragen van de hoofddoek: het onderstreept de vrouwelijkheid. Waar eerst op een middelbare school in Antwerpen een zogenaamd wijs maar voornamelijk daadkrachtig en doortastend schoolhoofd het dragen van een hoofddoek op school verbood, is het  nu eindelijk ontdaan van de reacties al la Vermeersch nu, en begint het hoofddoekje algemeen geaccepteerd te worden. Deze dame, dit schoolhoofd, heeft nu als off spin van haar daadkracht een hoge positie gekregen bij de OpenVLD, nou dat belooft. Ze heeft immers met haar starre xenofobe beleid op alle fronten ongelijk gekregen. Het kan kennelijk niet snel genoeg downwaards gaan bij deze partij. Vermeersch had het dragen van de boerka kunnen vergelijken met de klederdracht van vrouwen  in sommige geïsoleerde culturen in Nederland. Dat had mogelijk interessante inzichten op geleverd.

 Als we zelf tolerant worden dan geven we tenminste een goed voorbeeld aan Marokkaanse jongeren die mensen met een bepaalde geaardheid afwijzen en die letterlijk bestrijden. Het met alle kracht een vrouw te dwingen zich te identificeren zoals de politie laatst gedaan heeft is het omgekeerde van wat wenselijk is. De politie had haar nooit met lichamelijk geweld mogen dwingen zich letterlijk bloot te geven. Dit is echt geïnstitutionaliseerde verkrachting, en verdient de grootst mogelijke afkeuring. Daarin heeft Sharia4Belgium overschot van gelijk. Van Vermeersch hadden we mogen verwachten dat zijn beschouwing deze invoelende kant van mens zijn en menselijke benadering had verkend en de mechanismen die ons sturen had blootgelegd. Foei Etienne ontwaak eens uit die verstarring van "eigen ethiek eerst".

Sex met Goedele

Mij is er veel aan gelegen om bij de tijd te blijven. Niet dat ik daar in slaag, maar ik doe mijn best om niet achterop te raken. Bij de gedachte alleen al, dat ik voor mijn tijd de tijd uit zou kunnen gaan, zet ik me al schrap. Ik heb het me voorgenomen; ik haak niet af! Ik ga met mijn tijd mee. Zo pas heb ik nog een flukse stap de toekomst in gezet. Ik heb me namelijk een HPlap-top aangeschaft. Tof apparaat. Een aanrader, zo’n lap-top. Nou kan ik surfen en chatten, waar ik maar wil. Ik heb namelijk ook een draadloze ADSL-verbinding. Dus voor mij vanzelangzalzeleven geen desktop meer. Zo’n computer is een log gevaarte, en èhh, daarmee ben je echt gekluisterd aan een vast computerplekje in huis. En van lang zitten op m’n burostoel krijg ik zo’n stijve knoken; mens ik kom niet meer overeind. Nu pak ik mijn HP-lap top onder mijn arm en kan ik gewoon lekker op mijn gemak ergens gaan zitten in een luie stoel naar keuze. Zit ie weer te fieperen, kan mijn vriendin dan uithalen, lichtelijk ironisch.

Ik skype, MSen, en ik ben altijd gespitst op nieuwe interessante sites. Ja, ik heb er zin in. Ik zoek ook alles zelf uit. Ik laat me niet dirigeren door zo'n site als seniorenweb, al ben ik dan toch dik senior. Ik wil me actief en op eigen wijze op de hoogte stellen van wat er zo allemaal speelt en waar wij in onze Benelux en in de wereld zo al mee bezig zijn. Zo zap ik regelmatig over de tv-zenders of surf er lustig op los op internet. Mijn motto: een vliegende kraai vangt altijd wel iets. Zo werd ik laatst attent gemaakt op de site van de “zatte vrienden” in het programma "Recht van Antwoord” van Goedele Liekens op VTM. Juist, dé Goedele, dé BV (bekende Vlaming dus), die als begeesterd sexuologe alles van sex af weet. Als menig ander bevoorrecht wetenschapper heeft ze van haar hobby haar beroep weten te maken. Daarom had ze natuurlijk dit keer ook de makers van die site uitgenodigd. Want, ja zeker, het ging echt wel over sex, en hoe. Die zatte vrienden, dat is zo'n clubje dertigers dat ontspannend vermaak wil brengen aan de volgens hen overstresste dertigers van nu. Ja, inderdaad, heel cultureel, en volstrekt subsidiabel, maar opgezet vanuit een sexueel standpunt, begrijp je?


Goedele kennen we van haar sympathie voor vrouwen en het vrouwelijke in het algemeen. Met haar serie verhalen over "sterke vrouwen", getuigt ze daar heel krachtig en ook heel uitgekookt van. Soms denk ik, dat ze ook wel behept is met een lichte vorm van mannenhaat, maar dat voert dus gelukkig niet de boventoon. De zatte jongens schudden bij Goedele echter wel iets anders uit hun mouw dan sterke vrouwen. Ze brengen “sterke verhálen” over zwakke vrouwen en wat mannen daar tegen in brengen, om zo maar te zeggen. “Kijk maar op onze website”, zeggen ze enthousiast en reclamebelust. Ze laten naar hun zeggen van alles zien: maar vooral vrouwen die zonder veel om het onderlijf, er zich voor in zetten om voor hun bezoekers gezellig uit de bol en het broekje te gaan. Het klonk allemaal nogal vrijmoedig en het kwam ook een beetje postplayboy-achtig over. Nou is bloot mij persoonlijk noch onbekend noch onbemind, al ben ik niet bepaald een plaatjesfetisjist, en mijn nieuwsgierigheid was dus danig gewekt. Als Goedele voor deze club zoveel zendtijd vrijmaakt, dan zal het toch wel iets zijn? Misvatting natuurlijk, ze was gewoon op hoge kijkcijfers uit, maar vooruit.


Als eerste werd mijn aandacht getrokken door, hè, wat, filmpjes over kinderen? Het zal toch niet waar zijn zeg! Nee, het is ook niet waar, maar waarom ze videotjes vertonen over scharminkeltjes van kinderen in erbarmelijke omstandigheden, werd mij niet duidelijk. Ontspanning? Hé, jongens toch, zijn jullie een beetje al te zat geweest? Wat is hier nou de bedoeling van? Is dit soms verkapte kindererotiek? Met een verse frons kijk ik verder. Ja hoor, hier, dit is dus de bedoeling. Zwoele introtjes van zich in gekunstelde houdingen plooiende jonge en oudere dames, die zich aan je voorstellen en jou, bezoeker, uitnodigen eens aandachtig toe te kijken naar al dat boeiends dat er wel en niet is. Zo zit dat, vraag het maar aan Goedele: een man heeft daar wat, een vrouw juist niet, die mist daar eerder wat. Ehh, nee, ik ben denk ik toch niet zat genoeg om waardering op te kunnen brengen voor deze toch echt geestloze en humorloze vertoning van den vleze. Nou zattelui, het is toch weer meer van hetzelfde. En dan, ik wed dat als je dat paradijs van jullie binnen wil komen, jawel, inderdaad, dan stuit je op de poort. De liefhebber wordt eerst een sexparadijs voorgeschoteld, waar je naar hartelust kunt rondkijken en inzoomen, en als je dan “wilt heden nu treden”, blijkt dat je eerst moet betalen. De smiechten. Kijk zo gek ben ik zelf toch niet op al dat voyeuristisch gedoe, dat ik mijn belangstelling nu nog gaande kan houden. Blote opdringerige lijvigheid; het is al gauw ontbloot van charme, en dat is althans voor mij niet om aan te zien. Tabé dan maar, zatteclub.


Goedele heeft in haar programma deze gasten met haar eigen sexuologische beroepspraat ook nog eens heel wat gratis reclame gegeven. En haar stem telt tegenwoordig. Ik heb het zelf gemerkt. Ah, ja, ze heeft nu ook nog zelf wat sex op de markt gebracht, een boek over de vagina. Nee, ik heb het niet gelezen. Het is aan mij ook niet besteed dunkt me. Het komt me trouwens wel wat overbodig over na de prettig gestoorde vagina-monologen van An Nelissen. Dat is ook zo’n tejaterpersoonlijkheid, en net als Goedele aardig arrivé. Vrouwenvaria. Ik hoef er het fijne niet van te weten, het mijne is genoeg. Nee, voor mij geen opdringerige, open en bloot kaalslag van antwoorden op niet gestelde vragen. Voor mij mag het best een met tederheid bedekt geheim blijven. Sex en wat er mee samenhangt, mag dan nu in het brandpunt van de belangstelling staan, het is niets nieuws. Nieuw en ook confronterend is wel de brutaliteit waarmee de waar tegenwoordig over de tong en de toonbank gaat. Dat was vroeger toch wel even anders. Als dit het tijdsbeeld moet zijn, dan blijf ik toch maar liever een beetje uit focus. Ah, ja, en dan die website. Handig geknutsel van een stel ondernemende jongelui, overduidelijk maar met één doel: via internet met sex, gemakkelijk, snel en veel geld verdienen.

maak het nou, Ann

...Op voorwaarde tenminste dat een arts bereid wordt gevonden om dat als een uiterst zware, ongeneeslijke aandoening te beschouwen ....


Het is goed dat de discussie over de vraag of het ouders vrij staat hun pasgeboren baby te laten sterven of zelfs actief te (laten) doden als zij hem ongewenst achten, verder gezet wordt. Ook de KNACK mengt zich nu in de discussie met een bijdrage van Ann Peuteman. Het is van belang om zuiver naast elkaar te stellen de situatie van abortus van een ongeboren vrucht, waarvoor de huidige wetgeving geldt, en de nieuw ingebrachte situatie van het doden van een pas geboren kind, een baby, met als achtergrond de redenering van de wetenschappers Alberto Giubilini van de universiteit van Milaan en Francesca Minerva van de universiteit van Melbourne onlangs in het Journal of Medical Ethics. Die mogen dan wetenschappers zijn, maar erg gewetenschappelijk vind ik ze niet.
De discussie dient zuiver gevoerd te worden en er mag geen vertroebeling van de gehanteerde uitgangspunten geaccepteerd worden. Het is daarom opmerkelijk dat Ann Peuteman het volgende naar voren brengt, en ik citeer:
" Daarbij moet er rekening mee worden gehouden dat abortus in België tot heel laat in de zwangerschap toegelaten is, als een foetus zwaar gehandicapt blijkt te zijn, maar ook als hij een paar teentjes mist of kleurenblind is. Op voorwaarde tenminste dat een arts bereid wordt gevonden om dat als een uiterst zware, ongeneeslijke aandoening te beschouwen."
Mijn bezwaar richt zich op de tweede zinssnede, waarin Ann naar het mij voorkomt wel wat stelliger had mogen zijn over het hanteren van uitgangspunten en ethische principes. Het zal wellicht badinerend bedoeld zijn, maar het kan toch niet zo zijn dat het van de individuele rekbaarheid in de interpretatie van de medische noodzaak afhangt of actieve of passieve levensbeëindiging van de baby geoorloofd is. Het is onvoorstelbaar dat die rekbaarheid zo groot zou zijn dat het missen van een paar teentjes een kind zou devalueren tot een te doden medische noodzaak als er maar een geschikte arts gevonden wordt om die noodzaak uit te spreken. Dit toont het belang aan van normerende ethische principes waaraan elke individuele beslissing getoetst kan en moet worden. Het zorgelijke is dat men in de medische praktijk bij abortus provocatus, maar ook bij ethanasie, het andere uiterste, aan het afglijden is naar een steeds ruimere interpretatie van de wet. Dat komt omdat de aandacht daarvoor verslapt maar ook omdat men in tegenstelling tot vroeger meer en meer de opvatting huldigt dat het privé aangelegenheden zijn." Men maakt zich er niet druk meer om. "Och, dan laat je toch abortus doen", wordt nogal eens gehoord en niet alleen in soaps op tv. Ik denk dat de samenleving ermee gediend is als dit onderwerp nu in de actualiteit blijft en ruime aandacht krijgt, waarbij het geval van pasgeborenen niet "op één hoop geveegd wordt" met abortus van een foetus.
Ik ben er blij om dat in Nederland de grens tot waar abortus gepleegd mag worden is gelegd bij 5 maanden, en op grond van duidelijke, acceptabele, biomedische maar ook ethische argumenten. Voor spijtoptanten die uit nonchalance of door een laakbaar gebrek aan liefdevolle verantwoordelijkheidszin het "kind maar op zijn beloop" hebben gelaten, en het na de geboorte toch maar liever niet willen, zal een andere oplossing opgelegd moeten worden, waarbij het laten doorontwikkelen en afstaan na (opgewekte) geboorte een voor de hand liggende optie is. Nog indringender ligt het wanneer het om een pas geboren kind gaat. Wanneer het kind gezond is, dan is het logisch dat het afgestaan kan worden. Als het ernstig gehandicapt is en pijn lijdt, dan gelden de principes van stervensbegeleiding. Als het gezond is, en ongewenst, dan is het duidelijk dat het kind afgestaan moet worden, en dat de ouders definitief het recht op hun ouderschap verliezen. Zo'n kind kan geadopteerd worden. Het probleem spitst zich dus toe op de situatie dat het kind een afwijking heeft maar verder levensvatbaar is, en ondanks de handicap een gelukkige toekomst kan hebben. In zo'n geval verdient het kind de bescherming van overheidswege, en dienen de ouders begeleid te worden. Tevens zal er nagegaan moeten worden waarom de afwijking niet eerder ontdekt is, zodat deze problematiek voorkomen had kunnen worden.
Het beslissingsrecht kan in zo'n situatie niet alleen bij de moeder of bij de ouders liggen, die er immers blijk van gegeven hebben slechts het eigenbelang na te (kunnen) streven. De samenleving als geheel heeft dan een taak om het kind en de ouders op te vangen, en daarmee het morele gehalte van haar cultuur te bewaken en te bevorderen. Een idioot doorgedreven individuele vrijheid van handelen ten opzichte van een weerloos schepseltje, past niet in een zichzelf respecterende samenleving. Daarom ben ik ook blij met de recente uitspraak van een Jurie die juist vandaag voor de assisenRechtbank in Leuven het schuldig heeft uitgesproken over een moeder, wegens het doden met voorbedachte van haar pasgeboren baby hoewel het er naar uitziet dat ze mild zuilen zijn in de straftoebemeting.


(http://www.knack.be/opinie/columns/ann-peuteman/postnatale-abortus-toelaten/opinie-4000060234746.htm)


http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20120309_064

een pasgeboren baby doden, mag dat zo maar?

De Standaard bracht een schrikwekkend bericht. Namelijk dat er in het Journal of Medical Ethics een artikel is verschenen, geschreven door twee academici waarin het standpunt wordt verdedigd dat het doden van pasgeborenen toelaatbaar is. Zelfs een eventuele ongemotiveerde wens van de ouders om een pasgeborene te laten sterven op zich zou volgens deze "academici" al gehonoreerd moeten worden. Voor de duidelijkheid citeer ik de betreffende alinea: "

"Alberto Giubilini, professor aan de Universiteit van Milaan en Francesca Minerva, ethisch medewerker aan de Universiteit van Melbourne, schreven een provocerend essay waarin ze stellen dat ouders hun pasgeboren kind zonder meer mogen doden. Deze 'postnatale abortus' moet volgens hen niet alleen kunnen uit medische overwegingen, maar evengoed wegens sociale of financiële redenen. Zelfs als de ouders hun kind gewoon niet willen, zou het mogelijk moeten zijn om het te laten sterven, zo vinden Giubilini en Minerva."en:As Editor of the Journal, I would like to defend its publication. The arguments presented, in fact, are largely not new and have been presented repeatedly in the academic literature and public fora by the most eminent philosophers and bioethicists in the world, including Peter Singer, Michael Tooley and John Harris in defence of infanticide, which the authors call after-birth abortion.The novel contribution of this paper is not an argument in favour of infanticide – the paper repeats the arguments made famous by Tooley and Singer – but rather their application in consideration of maternal and family interests. The paper also draws attention to the fact that infanticide is practised in the Netherlands."

Dat is werkelijk een schrikwekkend voorbeeld van academische verloedering. Temeer daar de hoodredacteur van het tijdschrift, Julian Savulescu, ook nog verdedigt dat hij het artikel heeft gepubliceerd (zie http://jme.bmj.com/). Hij hanteert daarbij geen (nieuwe) wetenschappelijke argumenten, maar denkt te kunnen volstaan met op te merken dat er niets nieuws onder de zon is, want hetzelfde argument is volgens hem al diverse malen in publicaties naar voren zijn gebracht door gerenommeerde ethici en filosofen, die door hem bij naam genoemd worden. Welk argument? Wel de auteurs menen dat er in moreel opzicht geen verschil is tussen een foetus, die volgens de wetgeving in vele landen tot en met een draagtijd van 5 maanden geaborteerd mag worden, en een neonatus. In mijn ogen heeft de editor zich daarmee werkelijk gedesavoueerd. Dat foutieve argumenten eerder zijn gebruikt wil immers niet zeggen dat de argumentatie daarmee aan kracht wint. Integendeel het toont aan dat deze editor niet voor zijn taak berekend is.

In een wetenschappelijke discussie verwacht ik dat argumenten pro en contra naar voeren worden gebracht en dat niet volstaan wordt met het ventileren van een stelling resp. mening. Dat is echter precies wat de auteurs wel doen. Zij stellen namelijk en ik citeer: "

"The authors provocatively argue that there is no moral difference between a fetus and a newborn. Their capacities are relevantly similar. If abortion is permissible, infanticide should be permissible."

Met andere woorden zij zien geen verschil tussen een foetus en een neonatus en menen dus dat wat voor de eerste kan ook voor de tweede moet gelden. Ik word vervuld van plaatsvervangende schaamte om zoveel wetenschappelijk maar ook menselijk onbenul. Maar het wordt nog erger, en hier begin ik echt te steigeren. De hoofdredacteur beweert dat, wat hij noemt infanticide, in Nederland al gepractiseerd wordt (zie: citaat)
Hiertegen protesteer ik werkelijk met klem, en ik vind dat van officiële zijde tegen de inhoud van dit artikel geprotesteerd moet worden. In elk geval, ik zie het als een eerste stap om dit onder jullie aandacht te brengen.

babydoding mag dat? Nee toch?

De Standaard brengt een schrikwekkend bericht. Namelijk dat er in het Journal of Medical Ethics een artikel is verschenen, geschreven door twee academici waarin het standpunt wordt verdedigd dat het doden van pasgeborenen toelaatbaar is. Zelfs een eventuele ongemotiveerde wens van de ouders om een pasgeborene te laten sterven op zich zou volgens deze "academici" al gehonoreerd moeten worden. Voor de duidelijkheid citeer ik de betreffende alinea: "

"Alberto Giubilini, professor aan de Universiteit van Milaan en Francesca Minerva, ethisch medewerker aan de Universiteit van Melbourne, schreven een provocerend essay waarin ze stellen dat ouders hun pasgeboren kind zonder meer mogen doden. Deze 'postnatale abortus' moet volgens hen niet alleen kunnen uit medische overwegingen, maar evengoed wegens sociale of financiële redenen. Zelfs als de ouders hun kind gewoon niet willen, zou het mogelijk moeten zijn om het te laten sterven, zo vinden Giubilini en Minerva."

Dat is werkelijk een schrikwekkend voorbeeld van academische verloedering. Temeer daar de hoodredacteur van het tijdschrift, Julian Savulescu, ook nog verdedigt dat hij het artikel heeft gepubliceerd. Hij hanteert daarbij geen (nieuwe) wetenschappelijke argumenten, maar denkt te kunnen volstaan met op te merken dat er niets nieuws onder de zon is, want hetzelfde argument is volgens hem al diverse malen in publicaties naar voren zijn gebracht door gerenomeerde ethici en filosofen, die door hem ook met naam genoemd worden. Welk argument? Wel de auteurs menen dat er geen verschil is tussen een foetus, die geborteerd mag worden volgens de wetgeving in vele landen, in Nederland tot en met de vijfde maand (verschrikkelijk, maar het is nu eenmaal de wet), en een neonatus. In mijn ogen heeft de man zich daarmee werkelijk gedesavoueerd. Dat foutieve en ethisch laakbare argumenten eerder zijn gebruikt wil immers niet zeggen dat de argumentatie daarmee aan kracht wint. Integendeel het toont aan dat deze editer niet voor zijn taak berekend is. In een wetenschappelijke discussie verwacht ik dat argumenten pro en contra naar voeren worden gebracht en dat niet volstaan wordt met het ventileren van een stelling resp. mening. Dat is echter precies wat de auteurs wel doen. Zij stellen namelijk en ik citeer: "de auteurs beargumenteren nogal uitdagend, dat er geen moreel veschil is tussen een foetus en een neonatus. Hun capaciteiten zijn in feite gelijk. Als abortus mag, dan moet infanticide ook kunnen.

Met andere woorden zij zien geen verschil tussen een foetus en een neonatus en menen dus dat wat voor de eerste kan ook voor de tweede moet gelden. Ik word vervuld van plaatsvervangende schaamte om zoveel wetenschappelijk maar ook menselijk onbenul. Maar het wordt nog erger, en hier begin ik echt te steigeren. De hoofdredacteur geeft weer dat wat hij noemt infanticide (akelige term!) in Nederland al gepractiseerd wordt. Hiermee wordt het gebrek aan academische kwaliteit wel erg duidelijk gedemonstreerd, want niets is minder waar. Hiertegen protesteer ik werkelijk met klem, en ik vind dat van officiële zijde tegen de inhoud van dit artikel geprotesteerd moet worden. In elk geval, ik zie het als een eerste stap door dit onder jullie aandacht te brengen.

Pauselijke arrogantie?

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1400148/2012/02/26/Paus-vindt-wetenschappers-en-vruchtbaarheidsexperts-arrogant.dhtml 

Paus vindt wetenschappers en vruchtbaarheidsexperts arrogant

26/02/12, 16u51

De paus heeft wetenschappers en vruchtbaarheidsexperts "arrogant" genoemd. Hij deed dat op een driedaagse conferentie over onvruchtbaarheid in Rome. Koppels zouden niet moeten proberen om op "onnatuurlijke wijze" kinderen te krijgen, aldus Benedictus XVI.

Seks tussen een man en vrouw die met elkaar getrouwd zijn, is de enige aanvaardbare manier waarop kinderen verwekt mogen worden, vindt de paus. Hij noemde methodes als IVF "arrogant".

"Het huwelijk is de enige plek die het waard is om een nieuw mens te creëren. (...) De menselijke procreatie is geen 'product', maar een uiting van de liefde die twee echtelieden voelen, een band die niet alleen biologisch, maar ook spiritueel is."

De kerkvader vertelde de specialisten dat zij hun "fascinatie voor de technologie van kunstmatige vruchtbaarheid" moesten negeren. Hij waarschuwde hen ook voor de verleidingen van "gemakkelijk geld, of, nog erger, het arrogante idee dat u het werk van God kan overnemen". (vk/adha)

Foei Duitsland, zit je zo krap?

Mijn  aandacht werd getrokken door het volgende bericht in Het Belang van Limburg

"Duitsland laat Belgische dwangarbeiders belastingen betalen op pensioen

06:00 Duitsland wil dat duizenden Belgische dwangarbeiders uit de Tweede Wereldoorlog belastingen betalen op hun pensioen. De Belgische Rijksdienst voor Pensioenen heeft daar al tientallen klachten over binnengekregen. In het najaar van 2010 heeft het Duitse parlement een wet goedgekeurd waarin staat dat onder meer pensioenen van dwangarbeiders met 17 % worden belast. De belasting geldt met …"
Ja, goed geraden: De belasting geldt met terugwerkende kracht.

Dit is nou werkelijk Duitsland op zijn smalst. De achterliggende redenering is natuurlijk "gelijke monniken, gelijke kappen". En misschien ook wel, dat in de ogen van de Duitser de dwangarbeiders eigenlijk blij moesten zijn, dat ze werk hadden, en gratis kost en inwoning. Maar, daar zit hem nou net de kneep waarom dit schoentje knelt, en waarom dit besluit aversie, om niet te zeggen walging, oproept. Een dwangarbeider was en is immers niet in dezelfde positie als een andere (Duitse) werknemer en had en heeft zeker niet dezelfde rechtspositie. Nee Angela Merkel met je parlement, dit is al te "punktlich"! Dit besluit mag dan bij oppervlakkige beschouwing redelijk lijken, het getuigt van slechte smaak, en is zeker en vast immoreel. Net zoals die hele heerszuchtige en moordende expansiedrift van destijds immoreel is.

Het is een slechte zaak als een Overheid dit niet zelf inziet. We weten waar dit toe kan leiden. Vergeten? Vraag het aan de talloze dwangarbeiders die weggerukt werden uit hun gezinnen en moesten gaan werken onder een oorlogszuchtige en nietsontziende ideologie, die er slechts op  uit was zichzelf te bevoordelen en te verheerlijken en moeiteloos burgers uit de bezette gebieden voor hun doeleinden misbruikten. Voor dit soort ontwikkelingen is ook in deze tijd te vrezen, en  opnieuw dreigt het gevaar dat Duitsland met zijn sterke economie in Europa te veel de dienst gaat uitmaken, met een verloedering van normen en waarden als gevolg. Duitsland zou een poging kunnen doen  om bij  wijze van gebaar en als enige genoegdoening voor wat de dwangarbeiders is aangedaan, deze belasting dan maar kwijt te schelden.