maak het nou, Ann

...Op voorwaarde tenminste dat een arts bereid wordt gevonden om dat als een uiterst zware, ongeneeslijke aandoening te beschouwen ....


Het is goed dat de discussie over de vraag of het ouders vrij staat hun pasgeboren baby te laten sterven of zelfs actief te (laten) doden als zij hem ongewenst achten, verder gezet wordt. Ook de KNACK mengt zich nu in de discussie met een bijdrage van Ann Peuteman. Het is van belang om zuiver naast elkaar te stellen de situatie van abortus van een ongeboren vrucht, waarvoor de huidige wetgeving geldt, en de nieuw ingebrachte situatie van het doden van een pas geboren kind, een baby, met als achtergrond de redenering van de wetenschappers Alberto Giubilini van de universiteit van Milaan en Francesca Minerva van de universiteit van Melbourne onlangs in het Journal of Medical Ethics. Die mogen dan wetenschappers zijn, maar erg gewetenschappelijk vind ik ze niet.
De discussie dient zuiver gevoerd te worden en er mag geen vertroebeling van de gehanteerde uitgangspunten geaccepteerd worden. Het is daarom opmerkelijk dat Ann Peuteman het volgende naar voren brengt, en ik citeer:
" Daarbij moet er rekening mee worden gehouden dat abortus in België tot heel laat in de zwangerschap toegelaten is, als een foetus zwaar gehandicapt blijkt te zijn, maar ook als hij een paar teentjes mist of kleurenblind is. Op voorwaarde tenminste dat een arts bereid wordt gevonden om dat als een uiterst zware, ongeneeslijke aandoening te beschouwen."
Mijn bezwaar richt zich op de tweede zinssnede, waarin Ann naar het mij voorkomt wel wat stelliger had mogen zijn over het hanteren van uitgangspunten en ethische principes. Het zal wellicht badinerend bedoeld zijn, maar het kan toch niet zo zijn dat het van de individuele rekbaarheid in de interpretatie van de medische noodzaak afhangt of actieve of passieve levensbeëindiging van de baby geoorloofd is. Het is onvoorstelbaar dat die rekbaarheid zo groot zou zijn dat het missen van een paar teentjes een kind zou devalueren tot een te doden medische noodzaak als er maar een geschikte arts gevonden wordt om die noodzaak uit te spreken. Dit toont het belang aan van normerende ethische principes waaraan elke individuele beslissing getoetst kan en moet worden. Het zorgelijke is dat men in de medische praktijk bij abortus provocatus, maar ook bij ethanasie, het andere uiterste, aan het afglijden is naar een steeds ruimere interpretatie van de wet. Dat komt omdat de aandacht daarvoor verslapt maar ook omdat men in tegenstelling tot vroeger meer en meer de opvatting huldigt dat het privé aangelegenheden zijn." Men maakt zich er niet druk meer om. "Och, dan laat je toch abortus doen", wordt nogal eens gehoord en niet alleen in soaps op tv. Ik denk dat de samenleving ermee gediend is als dit onderwerp nu in de actualiteit blijft en ruime aandacht krijgt, waarbij het geval van pasgeborenen niet "op één hoop geveegd wordt" met abortus van een foetus.
Ik ben er blij om dat in Nederland de grens tot waar abortus gepleegd mag worden is gelegd bij 5 maanden, en op grond van duidelijke, acceptabele, biomedische maar ook ethische argumenten. Voor spijtoptanten die uit nonchalance of door een laakbaar gebrek aan liefdevolle verantwoordelijkheidszin het "kind maar op zijn beloop" hebben gelaten, en het na de geboorte toch maar liever niet willen, zal een andere oplossing opgelegd moeten worden, waarbij het laten doorontwikkelen en afstaan na (opgewekte) geboorte een voor de hand liggende optie is. Nog indringender ligt het wanneer het om een pas geboren kind gaat. Wanneer het kind gezond is, dan is het logisch dat het afgestaan kan worden. Als het ernstig gehandicapt is en pijn lijdt, dan gelden de principes van stervensbegeleiding. Als het gezond is, en ongewenst, dan is het duidelijk dat het kind afgestaan moet worden, en dat de ouders definitief het recht op hun ouderschap verliezen. Zo'n kind kan geadopteerd worden. Het probleem spitst zich dus toe op de situatie dat het kind een afwijking heeft maar verder levensvatbaar is, en ondanks de handicap een gelukkige toekomst kan hebben. In zo'n geval verdient het kind de bescherming van overheidswege, en dienen de ouders begeleid te worden. Tevens zal er nagegaan moeten worden waarom de afwijking niet eerder ontdekt is, zodat deze problematiek voorkomen had kunnen worden.
Het beslissingsrecht kan in zo'n situatie niet alleen bij de moeder of bij de ouders liggen, die er immers blijk van gegeven hebben slechts het eigenbelang na te (kunnen) streven. De samenleving als geheel heeft dan een taak om het kind en de ouders op te vangen, en daarmee het morele gehalte van haar cultuur te bewaken en te bevorderen. Een idioot doorgedreven individuele vrijheid van handelen ten opzichte van een weerloos schepseltje, past niet in een zichzelf respecterende samenleving. Daarom ben ik ook blij met de recente uitspraak van een Jurie die juist vandaag voor de assisenRechtbank in Leuven het schuldig heeft uitgesproken over een moeder, wegens het doden met voorbedachte van haar pasgeboren baby hoewel het er naar uitziet dat ze mild zuilen zijn in de straftoebemeting.


(http://www.knack.be/opinie/columns/ann-peuteman/postnatale-abortus-toelaten/opinie-4000060234746.htm)


http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20120309_064

babydoding mag dat? Nee toch?

De Standaard brengt een schrikwekkend bericht. Namelijk dat er in het Journal of Medical Ethics een artikel is verschenen, geschreven door twee academici waarin het standpunt wordt verdedigd dat het doden van pasgeborenen toelaatbaar is. Zelfs een eventuele ongemotiveerde wens van de ouders om een pasgeborene te laten sterven op zich zou volgens deze "academici" al gehonoreerd moeten worden. Voor de duidelijkheid citeer ik de betreffende alinea: "

"Alberto Giubilini, professor aan de Universiteit van Milaan en Francesca Minerva, ethisch medewerker aan de Universiteit van Melbourne, schreven een provocerend essay waarin ze stellen dat ouders hun pasgeboren kind zonder meer mogen doden. Deze 'postnatale abortus' moet volgens hen niet alleen kunnen uit medische overwegingen, maar evengoed wegens sociale of financiële redenen. Zelfs als de ouders hun kind gewoon niet willen, zou het mogelijk moeten zijn om het te laten sterven, zo vinden Giubilini en Minerva."

Dat is werkelijk een schrikwekkend voorbeeld van academische verloedering. Temeer daar de hoodredacteur van het tijdschrift, Julian Savulescu, ook nog verdedigt dat hij het artikel heeft gepubliceerd. Hij hanteert daarbij geen (nieuwe) wetenschappelijke argumenten, maar denkt te kunnen volstaan met op te merken dat er niets nieuws onder de zon is, want hetzelfde argument is volgens hem al diverse malen in publicaties naar voren zijn gebracht door gerenomeerde ethici en filosofen, die door hem ook met naam genoemd worden. Welk argument? Wel de auteurs menen dat er geen verschil is tussen een foetus, die geborteerd mag worden volgens de wetgeving in vele landen, in Nederland tot en met de vijfde maand (verschrikkelijk, maar het is nu eenmaal de wet), en een neonatus. In mijn ogen heeft de man zich daarmee werkelijk gedesavoueerd. Dat foutieve en ethisch laakbare argumenten eerder zijn gebruikt wil immers niet zeggen dat de argumentatie daarmee aan kracht wint. Integendeel het toont aan dat deze editer niet voor zijn taak berekend is. In een wetenschappelijke discussie verwacht ik dat argumenten pro en contra naar voeren worden gebracht en dat niet volstaan wordt met het ventileren van een stelling resp. mening. Dat is echter precies wat de auteurs wel doen. Zij stellen namelijk en ik citeer: "de auteurs beargumenteren nogal uitdagend, dat er geen moreel veschil is tussen een foetus en een neonatus. Hun capaciteiten zijn in feite gelijk. Als abortus mag, dan moet infanticide ook kunnen.

Met andere woorden zij zien geen verschil tussen een foetus en een neonatus en menen dus dat wat voor de eerste kan ook voor de tweede moet gelden. Ik word vervuld van plaatsvervangende schaamte om zoveel wetenschappelijk maar ook menselijk onbenul. Maar het wordt nog erger, en hier begin ik echt te steigeren. De hoofdredacteur geeft weer dat wat hij noemt infanticide (akelige term!) in Nederland al gepractiseerd wordt. Hiermee wordt het gebrek aan academische kwaliteit wel erg duidelijk gedemonstreerd, want niets is minder waar. Hiertegen protesteer ik werkelijk met klem, en ik vind dat van officiële zijde tegen de inhoud van dit artikel geprotesteerd moet worden. In elk geval, ik zie het als een eerste stap door dit onder jullie aandacht te brengen.