Rechtspraak of Gerechtigheid?

Wat we met ons allen al verwachtten en wat sommigen, met name de ouders van de slachtoffertjes van de onmensen Martin en Dutroux vreesden, is dus werkelijkheid aan het worden. De Rechter ziet geen enkele reden om Michelle Martin niet vrij te laten. De gevolgde procedure blijkt op alle fronten te kloppen.De dubbele ontkenning geeft aan deze uitspraak iets bizars, en geeft weer hoe verwrongen dit besluit eigenlijk is. Zo praat je niet met elkaar. En inderdaad zo ga je ook niet met elkaar om. Martin komt vrij om een al even bizarre, rare kronkel in de wet. Er geschiedt geen Gerechtigheid hoewel de wet nauwkeurig is toegepast. Dat is in hoge mate onbevredigend.

De Rechter past de wet toe. Oh ja? Welke wet? Je bedoelt toch niet dat politiek geïnspireerde misbaksel van Lejeune; je bedoelt toch niet dat bedenksel dat niet de gerechtigheid dient, maar slechts opportunistisch verschillende belangen van het gevangeniswezen behartigt. Hoezo moet de misdadigster een tweede kans krijgen als ze die al gehad heeft, en met vriendtje Dutroux gruweljk hervallen is? Het is gekmakend dat deze vervroegde vrijlating het resultaat is van de knulligheid van verschillende rechtbanken in dit door allerlei ridiculiteiten verdeelde Belgie. De Rechter past inderdaad wetsartikelen toe, maar creëert geen Gerechtigheid. Nu komt het er in feite zoals zo vaak op neer dat de Rechter slechts een meetlat hanteert en kijkt of menselijk handelen volgens deze zogenaamd objectieve maatstaf past binnen de wetsartikelen. Past de maat, dan is het bingo. Dat is eigenlijk een ridicule toepassing van de wet, een beschaafde cultuur onwaardig en het is eigenlijk ook een misvorming, een soort wrat op de juridische huid. Het zou niet moeten kunnen dat een Rechter een oordeel moet geven dat gezien de hiaten of zelfs tegenstrijdigheden in de wet tegen zijn geweten indruist. In een beschaafde Cultuur als de onze zou het zo moeten zijn dat de wet wordt geïnterpreteerd naar de situatie van hier en nu, waarbij de Rechter ook zijn levenservaring als mens mee kan laten spreken,  met een open oog voor wat er in de samenleving gebeurt. Ah, ik hoor het de advocaten al zeggen, "dat riekt me te veel naar willekeur". Nee beste jongens, die overhaaste reactie van jullie laat het scherp zien; het laat zien dat jullie ook uit zijn op het hanteren van de meetlat maar dan in het negatieve. De Rechter meet de positieve werkelijkheid, jullie advocaten de negatieve, twee aspecten van dezelfde werkelijkheid maar beide levenloos en plat. Oh ja, het mag wat mij betreft ook omgekeerd gelezen worden. De Jurirechtspraak voor Assisen is in dit licht zo gek nog niet. Staande voor een Jurie was Martin niet vrijgekomen.
Zoals de wetsartikelen op papier staan, en de vele vellen aaneengenaaid zijn en in katernen in een kaft zitten, in hun "Umwelt", gebeurt het menselijk handelen altijd in een gelukkig niet afgebakende context en moet daarbinnen en daarbuiten geïnterpreteerd worden. De exacte wetenschap is daar al lang achter, maar de juridische wereld schrijdt stijf en plechtstatig met een gesteven boord als een haan met stront tussen de tenen door de eigen zelfvoldaanheid.  Maar van zodra je de werkelijkheid van de rechtszaal een beetje uitbreidt naar de samenleving en wat daarin gebeurt, is er alle reden om deze vrouw NIET vrij te laten. Het is maar de vraag of je die werkelijkheid die net als de wet ook gemaakt wordt door mensen, en geleefd en beleefd, en niet alleen bedacht, voldoende serieus neemt. De ernst van de gepleegde wandaden blijkt immers niet alleen uit de meetlat van de wetsartikelen, maar meer nog en met meer kracht uit de massaal verontwaardigde, geschokte en afkeurende reacties uit de samenleving. Wat nu gebeurt is, dat de wet als een knuppel wordt gehanteerd om de verontwaardigde samenleving plat te slaan. We zijn niet ver af van een streng en hardvochtig politie-optreden waarbij met het vertrouwde onnodige en vooral ook onwaardige duw en sleurwerk, zoals we al te vaak in Brussel zien, de overtuigde demonstranten mishandeld worden, nu ten faveure van Martin.

BdW, onbetrouwbaar?

Wat zeg je nou Bart? Zijn de Media nog minder te vertrouwen dan politici? Ik heb het gevoel dat je met deze uitspraak doorschiet. Impliciet zeg je immers dat politici de boel belazeren. Behoor jij daar ook bij dan? Zit jij ook de kluit te belazeren of ben jij de uitzondering op de regel en moeten we al onze hoop op jou vestigen? Dat jij in Nederland lezingen gaat houden maakt je betoog niet sterker hoor. Er zijn ook Nederlanders in België die de ontwikkelingen kritisch volgen, onder andere ik.

Ach, ik, en ik denk velen met mij kijken door de buitenkant van het journalistieke en politieke bedrijf heen. We zien ook heus wel waar betrouwbare journalisten aan het werk zijn en waar het journaille huis houdt. We zien ook heus wel waar een zekere vetklep van linkse signatuur, wat begint hij trouwens gemeen te kijken, van zijn geloof afvalt en miljoenen aan bierbonussen binnen rijft, en hij is slechts een van de velen. We leven in een maatschappij van binnenroeien, en onvermogen om ertegen in het geweer te komen. Het kwaad sluipt uiteraard ook de politiek in, voir zekere eurocommissaris van rechtse signatuur die zo handig de belastingen aan het flessen is. Wie...? Ah, ja natuurlijk, die...

Nee, beste Bart, je hebt er niets aan om met one liners en slogans te gaan schermen. Bovendien wat betreft Pol vdD en Jos Ghysen spreek je jezelf tegen. Je zegt te geloven in "the wisdom of the crowds" maar dan moet je ook consequent zijn en als "the crowds" spreken, daar ook gehoor aan geven en wat zij zeggen serieus nemen. Overigens zijn het niet "the crowds" die hier gesproken hebben maar de slachtoffers. Ik persoonlijk ben er van overtuigd dat zij beiden fout zijn geweest: Polleke kon zijn handjes niet thuis houden, hij heeft helemaal zo'n voelerige uitstraling,en Ghysen is ongetwijfeld een over het paard getilde tiran geweest, dat laat hij op de foto's die nu van hem verschijnen ook overduidelijk in zijn gelaatstrekken zien, en hij heeft het zelf ook toegegeven. Brrr, wat komt hij akelig over, deze geliefde huisvader. Bovendien komt hij zelfs in zijn ontkenning van de feiten nog agressief, dominant en leugenachtig over (ik kan het me niet herinneren juffrouw, maar ik geloof dat ik een paar maanden iets met haar gehad heb). Inderdaad, echt iemand die een ietwat labiele ondergeschikte in zijn macht gehad kan hebben. Maar afranselen? Hmm, dat zie ik hem nog zo niet doen. Overigens komen de aanklachten niet van één persoon, maar van meerdere. Tja, maar waarom geen klacht ingediend?

Bart er is ook nog zoiets als mensenkennis, en aanvoelen. Je moet niet aan alles even zwaar tillen, en niet alles wat waar is, is bewijsbaar, al zou wat waar is bestraft moeten worden.

Dat politici in het algemeen de boel belazeren geloof ik ook niet. Wel ben ik ervan overtuigd dat ze regelmatig belazerd worden, gewoon omdat ze zich met zaken moeten bemoeien waarin ze onvoldoende kundig zijn, misschien met Van den Lanotte en Inge Vervotte als uitzondering. Dat ze soms minder vertellen dan ze misschien zouden moeten, dat geloof ik zeker, maar dat is nu eenmaal politiek, spelen met de feiten. De goede journalist, maar ook de oppositie moet dat spel kritisch volgen en daartegen in het geweer komen. De Knack doet daarin zijn best en zeker met zijn beide voormannen: Johan Van Overtveldt en Rik Van Cauwelaert. Blijf (of ga) die maar eens lezen Bart, dat zal je behoeden voor blunders.

celibataire nonsens

Bij het lezen van een artikel in Het Nieuwsblad over buitengewoon ernstig sexueel misbruik in St-Pieters-Leeuw van minstens 6 kinderen door een 51 jaar oude getrouwde man, Luc V.P., die zelf kinderen heeft, kan ik bij zijn aanhouding een gevoel van een zekere triomf niet onderdrukken. De lieden in de katholieke kerk die destijds met zoveel verve de stelling verdedigden dat kindermisbruik en pedofilie binnen de kerk veroorzaakt worden door het celibaat, worden nu opnieuw en keihard gelogenstraft. Ik herinner aan de redenaties van Huub Oosterhuis en Hans Kühn, hoogwaardige protagonisten van de stelling dat het verplichte celibaat de oorzaak is van alle ellende; schaf het celibaat af en het is "kat in het bakkie" was de simpele redenering die door de journalistiek alsmaar gerepeteerd werd. Nu, deze opvatting wordt toch wel zeer duidelijk ondergraven door de criminele praktijken van deze getrouwde man, die opvallend genoeg ook nog als catechese-leraar optrad en voor het oog van de wereld diepgelovig leek te zijn. Nu blijkt dat allemaal een doortrapte maskerade te zijn van de kant van deze dader, die zo de omstandigheden creëerde om toe te kunnen slaan, wederom met de kerk, en het kerkelijk leven, als dekmantel. De man was overigens ook als turnleraar actief, blijkbaar om ook op die manier lijfelijk in contact te kunnen komen met kinderen.


Ik heb er in verschillende artikelen op gewezen dat niet het celibaat de oorzaak kan zijn, maar dat het misbruik wel degelijk aangedreven wordt door verkeerd gerichte sexuele drift, veelal in samenhang met machtshonger, zoals bij verkrachter en seriemoordenaar R. Janssen het geval lijkt te zijn. Het is goed, dat door de praktijken van onder anderen de pedosexuele misdadiger Luc V.P. duidelijk wordt, dat opheffen van het celibaat niet zal leiden tot minder gevallen van kindermisbruik. Het is de eigen ziekelijke en getourmenteerde inborst waardoor de dader alles in het werk zet om tot bevrediging van zijn sexuele honger te kunnen komen. Het is navrant dat door de kerkelijke praktijk die honger vergoelijkt wordt en daardoor in de hand werd gewerkt. Alleen al de suggestie van de kant van kerkmensen, veelal ex-priesters, dat het huwelijk een oplossing zou kunnen bieden voor deze aandrang tot sexueel misbruik, komt obsceen over en kan slechts voorspuiten uit nog altijd bestaande vrouwonvriendelijke opvattingen en een eenzijdig ontwikkeld, zo niet verwrongen psychosociaal en geestelijk leven. Dit geval van misbruik toont bovendien aan dat we niet moeten denken dan nu de problematiek van het sexueel misbruik in de kerken als afgesloten beschouwd mag worden. Nee, het gaat ongetwijfeld "gewoon" door, al zal de pedosexueel misschien nog meer raffinement gaan ontplooien om in het geniep toe te kunnen slaan en om zijn misdaden verborgen te houden. Het feit dat nu recentelijk aan het licht is gekomen en zoals velen al dachten, dat bisschop Danneels wel zeker op de hoogte was gebracht van minstens 40 gevallen van misbruik, zonder daar overigens afdoende tegen op te treden, en dus ordinair gelogen heeft voor de OnderzoeksCie, toont aan dat de problematiek nog steeds actueel is. Gezien zijn politiek van toedekken en stil houden van voor de slachtoffers zware mishandeling , en zijn leugenachtige en hypocriete getuigenissen voor de onderzoeksCie kun je je afvragen of Danneels niet schuldig verzuim verweten kan worden. En dat alles is geen verleden tijd, maar speelt zich af in het nu. Het gerecht zal oordelen.

Torfs: greep naar de almacht?

Torfs laat zich nu wel heel beschamend kennen, waar hij stelt:
 "dat hij tegen het opheffen van de verjaring is, in misbruikzaken. Volgens hem tast je daarmee de rechtszekerheid aan en die is meer waard dan rechtvaardigheid."

Dit is je reinste bull shit. Hij is kerkjurist, en is kennelijk getroffen door een beroepsdeformatie. Waar de Kerk liefde zou moeten prediken, zweert deze man bij de letter van de wet. Niet de mens in zijn lijden staat voor hem centraal, nee het lege, gevoelloze principe. En dat voor een man die er voortdurend op uit is zichzelf boven het principe te verheffen met zijn zucht naar publiciteit en aandacht. Foei Torfs. Ga eens een kursus filosofie doen, en leer dan van Whittgenstein dat Aristoteles allang dood is.

Zo geeft Torfs aan de gezagsdrager die zich strict aan de letter van wet houdt, absolute macht, ja almacht, precies de houding van een kerk die zich met die almacht identificeert en daarmee aan zichzelf kapot aan het gaan is. Impliciet aan zijn stellingname is dat de kerk gelegitimeerd wordt om naar eigen willekeur te handelen, zonder rekening te houden met de belangen van het individu. Immers zij, lees: de kerkjuristen, vormen de instantie die de gerechtigheid verwoordt en in regels vastlegt. Dat deze man zoiets durft te beweren waar de bijbel doortrokken is van een geest van rechtvaardigheid. Hij zou eens moeten leren inzien dat rechtvaardigheid aan gerechtigheid vooraf dient te gaan: doe eerst het juiste mijnheer Torfs en streef daarmee naar het Goede. Het juiste, dat is de genade die in liefde de mens toekomt. Het goede is wat de kruisvaarder in zijn hoogmoedige liefdeloosheid probeert op te leggen en af te dwingen. Christus versus de farizeeën.

Allez, nog een tweede sex-slaafje?

Het krantenbericht dat Vangheluwe nog een tweede sexslaafje  had, deed me niet zo veel meer. Ben ik een beetje murw geslagen door al het laaghartige en minderwaardige dat als kerkelijke drekkige uitscheidings-producten  over ons is uitgestort?  Het interesseert me niet meer zo.  Ik merk dat ik afgerekend heb met, ik zal maar niet zeggen dat ik klaargekomen ben met, die lieden in hun plechtstatige kleding en hun mijter met afhangsels, en hun  geroutineerde maar hypocriete stijve zever. Als ik Vangheluwe zo zie lopen dat vraag ik me af of zijn pik hangt of staat. Oh, dat is de lichamelijke insteek, die hij zelf zo graag heeft. Ik ben er van overtuigd dat ook zijn psyche onderdanig is aan dit lichaamsdeel,  m.a.w. de man is een grote leugen. Ik vrees eigenlijk, dat de hele kerk een grote leugen is. Ik heb een tijdlang gedacht dat het priestersgilde op zich best oké was.  Ja, Danneels, ik ben van mening veranderd.
Toch nog even die "gezegende" uitspraak van deze bisschop, die hij ter berde gebracht heeft in een voorlichtingsuurtje naar jonge mensen: "Als het zaad er niet uitspuit dan is het geen zonde". Weet je wat volgens mij zonde is? Dat je op zo'n positie met dergelijke gecorrumpeerde zelfbevestigende nonsens voor de dag durft te komen. Het is een zonde, dat er een kerk is die zich hiertegen niet teweer stelt, die in smetteloos habijt, en chique gemijterd overgaat tot de orde van de dag, de zelfverheerlijking. Ja hoor, ik weet ook wel dat er een paar uitzonderingen zijn, enkelingen die gezond van lijf en leden en spiritueel uitgerust en toegerust, en met de juiste inspiratie zich inzetten voor de kerkgemeenschap. Er zijn er. Ja, er zijn er, maar niet in Rome.

kerk als kruis-spin