Procedurefouten

Ik heb het te doen met Crombez, onze staatssecretaris voor (en tegen) fraudebestrijding. Zijn opdracht is niet benijdenswaardig. Hij moet opboksen tegen zowel kleine fraudeurs, maar ook tegen grote fraudeurs. Deze laatsten bezorgen hem ongetwijfeld koppijn. Immers hoe vaak komt het niet voor, dat grote fraudeurs de dans ontspringen wegens procedurefouten. Deze lieden die vlotjes uitgemaakt worden voor criminelen, huren zich topadvocaten in en die maken hun droom waar. Het is navrant te zien hoe serieus werkende mensen die alle argumenten aangedragen hebben voor een veroordeling gefrustreerd worden door een procedurefout.
Het is ridicule dat de Rechters het betoog van de advocaten die pleiten voor vrijspraak wegens gemaakte fouten volgen, maar het schijnt dat ze niet anders kunnen. Of is het toch: niet anders willen?
Het bericht in de krant dat de politiek hier niet wakker van ligt, maakt mij, onpasselijk. Ze ruziën over een paar miljoen en een boete van vele miljoenen laten ze vlot door hun vingers glippen.

Ik pleit er voor dat er een overkoepelend artikel komt in het wetboek van strafrecht, dat bij aangetoonde procedurefouten in werking treedt, en de magistratuur ertoe verplicht om de procesgang over te doen vanaf het punt waar de fout werd gemaakt. In geen geval mag een procedurefout ertoe leiden dat vrijspraak volgt. Allez, we leven toch niet in een bananenrepubliek of wel?

Ik nodig iedere jurist uit mij aan te tonen dat zulks al dan niet realiseerbaar is.

En dan is er ook nog dat grote onrecht dat schuldigen in een of andere strafzaak vrijgesproken worden:
citaat Uit het Nieuwsblad:
donderdag 27 september 2012, 22h14

 geheugensteuntje:
‘Ze hebben een ongeleid projectiel vrijgelaten’
‘We zijn verbouwereerd en gedegouteerd. Dit is justitie op zijn allerkleinst.’ De advocaat en de familie van Didi Swiers (19) kwamen gisteren woorden tekort om hun verontwaardiging te uiten over de vrijlating van Didi's ex-liefje Davy Simons. De jongeman (24) probeerde het meisje eind juli met twee kogels door het hoofd om te brengen. Maar door een flater van het gerecht werd hij woensdagavond onverwacht vrijgelaten. ‘Door een ongelooflijke blunder loopt er nu een ongeleid projectiel rond. We zijn bang dat hij opnieuw toeslaat.’

Foei Duitsland, zit je zo krap?

Mijn  aandacht werd getrokken door het volgende bericht in Het Belang van Limburg

"Duitsland laat Belgische dwangarbeiders belastingen betalen op pensioen

06:00 Duitsland wil dat duizenden Belgische dwangarbeiders uit de Tweede Wereldoorlog belastingen betalen op hun pensioen. De Belgische Rijksdienst voor Pensioenen heeft daar al tientallen klachten over binnengekregen. In het najaar van 2010 heeft het Duitse parlement een wet goedgekeurd waarin staat dat onder meer pensioenen van dwangarbeiders met 17 % worden belast. De belasting geldt met …"
Ja, goed geraden: De belasting geldt met terugwerkende kracht.

Dit is nou werkelijk Duitsland op zijn smalst. De achterliggende redenering is natuurlijk "gelijke monniken, gelijke kappen". En misschien ook wel, dat in de ogen van de Duitser de dwangarbeiders eigenlijk blij moesten zijn, dat ze werk hadden, en gratis kost en inwoning. Maar, daar zit hem nou net de kneep waarom dit schoentje knelt, en waarom dit besluit aversie, om niet te zeggen walging, oproept. Een dwangarbeider was en is immers niet in dezelfde positie als een andere (Duitse) werknemer en had en heeft zeker niet dezelfde rechtspositie. Nee Angela Merkel met je parlement, dit is al te "punktlich"! Dit besluit mag dan bij oppervlakkige beschouwing redelijk lijken, het getuigt van slechte smaak, en is zeker en vast immoreel. Net zoals die hele heerszuchtige en moordende expansiedrift van destijds immoreel is.

Het is een slechte zaak als een Overheid dit niet zelf inziet. We weten waar dit toe kan leiden. Vergeten? Vraag het aan de talloze dwangarbeiders die weggerukt werden uit hun gezinnen en moesten gaan werken onder een oorlogszuchtige en nietsontziende ideologie, die er slechts op  uit was zichzelf te bevoordelen en te verheerlijken en moeiteloos burgers uit de bezette gebieden voor hun doeleinden misbruikten. Voor dit soort ontwikkelingen is ook in deze tijd te vrezen, en  opnieuw dreigt het gevaar dat Duitsland met zijn sterke economie in Europa te veel de dienst gaat uitmaken, met een verloedering van normen en waarden als gevolg. Duitsland zou een poging kunnen doen  om bij  wijze van gebaar en als enige genoegdoening voor wat de dwangarbeiders is aangedaan, deze belasting dan maar kwijt te schelden.