de mythe jobs en growth

Gisterenavond zaten ze weer bijeen, de topmensen van de Europese Unie. De een na de ander was bij de aankomst besprongen door cameramannen, en ze zeiden het gedecideerd elkaar na: “twee dingen, "growth and jobs", dat hebben we nodig, daar draait alles om, dat is dé manier, de enige manier, om uit de crisis te komen”. Praten ze elkaar na of zo? Maar lieve mensen dat zeggen jullie al zo lang, in koor. Ik geloof daar niet meer in, niet zozeer omdat ik jullie niet geloof, ach jullie kletsen ook maar wat, maar omdat het niet waar is. Het is een zichzelf napratende mythe. Er komt geen nieuwe economische groei, althans niet hier en dus komen er ook geen jobs. Jullie zijn wel het schoolvoorbeeld van iemand met oogkleppen op. Zo lang al met dezelfde nonsens voor de dag te komen. Mensen worden ontslagen, en hoe langer hoe meer, en al heel veel mensen van net boven de 45 jaar. Jobs? Er zijn geen Jobs meer zelfs niet voor deze mensen die toch nog maar net 45 zijn. Zelfs niet voor deze ervaren krachten die in de bloei van hun leven zijn. Er zijn ook geen jobs voor de jonge mensen, die maar al te graag willen werken, en al gauw tevreden zijn, zolang er maar enig perspectief is. Wat een akelig toekomstbeeld hebben die: wachten en hopen dat de volgende sollicitatie wel succes zal opleveren. We zullen een heel andere arbeidsethiek moeten ontwikkelen, waarin het a) geen schande is werkeloos te zijn, en b) het normaal is dat werkelozen een uitkering krijgen. Ja inderdaad betaald uiteindelijk door de mensen die het geluk hebben wel werk te hebben. Werken zal in de toekomst meer en meer moeten worden gezien als een voorrecht en niet als iets waar je moe van wordt. We moeten af van de ministeriele frasologie dat we er met langer doorwerken uitkomen. Wat werken, hoe werken, waar werken?  Het is maar hoe je het bekijkt, maar mensen stiekem in de bijstand manoevreren op een hongerdieet is niet rechtvaardig, en ook geen oplossing.

Foei Duitsland, zit je zo krap?

Mijn  aandacht werd getrokken door het volgende bericht in Het Belang van Limburg

"Duitsland laat Belgische dwangarbeiders belastingen betalen op pensioen

06:00 Duitsland wil dat duizenden Belgische dwangarbeiders uit de Tweede Wereldoorlog belastingen betalen op hun pensioen. De Belgische Rijksdienst voor Pensioenen heeft daar al tientallen klachten over binnengekregen. In het najaar van 2010 heeft het Duitse parlement een wet goedgekeurd waarin staat dat onder meer pensioenen van dwangarbeiders met 17 % worden belast. De belasting geldt met …"
Ja, goed geraden: De belasting geldt met terugwerkende kracht.

Dit is nou werkelijk Duitsland op zijn smalst. De achterliggende redenering is natuurlijk "gelijke monniken, gelijke kappen". En misschien ook wel, dat in de ogen van de Duitser de dwangarbeiders eigenlijk blij moesten zijn, dat ze werk hadden, en gratis kost en inwoning. Maar, daar zit hem nou net de kneep waarom dit schoentje knelt, en waarom dit besluit aversie, om niet te zeggen walging, oproept. Een dwangarbeider was en is immers niet in dezelfde positie als een andere (Duitse) werknemer en had en heeft zeker niet dezelfde rechtspositie. Nee Angela Merkel met je parlement, dit is al te "punktlich"! Dit besluit mag dan bij oppervlakkige beschouwing redelijk lijken, het getuigt van slechte smaak, en is zeker en vast immoreel. Net zoals die hele heerszuchtige en moordende expansiedrift van destijds immoreel is.

Het is een slechte zaak als een Overheid dit niet zelf inziet. We weten waar dit toe kan leiden. Vergeten? Vraag het aan de talloze dwangarbeiders die weggerukt werden uit hun gezinnen en moesten gaan werken onder een oorlogszuchtige en nietsontziende ideologie, die er slechts op  uit was zichzelf te bevoordelen en te verheerlijken en moeiteloos burgers uit de bezette gebieden voor hun doeleinden misbruikten. Voor dit soort ontwikkelingen is ook in deze tijd te vrezen, en  opnieuw dreigt het gevaar dat Duitsland met zijn sterke economie in Europa te veel de dienst gaat uitmaken, met een verloedering van normen en waarden als gevolg. Duitsland zou een poging kunnen doen  om bij  wijze van gebaar en als enige genoegdoening voor wat de dwangarbeiders is aangedaan, deze belasting dan maar kwijt te schelden.